ՀԱՆԵԼՈՒԿՆԵՐ
/25-48/
Հազար շապիկ ունի հագին,
Բայց ոչ մեկն էլ կոճակ չունի:
| Իրեն մենակ թաղեցինք,
Ճտերի հետ հանեցինք:
| Բաղնիս մտնում՝ շոր չի հանում,
Դուրս գալիս է տկլորանում:
| /Կաղամբ/
| /Կարտոֆիլ/
| /Կարտոֆիլ/
| Հորն ու մորը չի ճանաչում,
Անուններն է տալիս միշտ:
Զավակներին իր չի տեսել՝
Անուններն է տալիս միշտ:
| Ինձ ո՞վ կասի, ինձ ո՞վ կասի,
Այս աշխարհում ի՞նչն է, որ
Շնչավորից ծնվեց անշունչ,
Իսկ անշունչից՝ շնչավոր:
| Աղբյուր է, չորս կողմը
Պատած է մազով,
Տերը հենց տխրեց՝
Ջրեր են վազում:
| /Կկու/
| /Ձու/
| /Աչք, թարթիչներ, արցունք/
| Կայտառացավ առուն սարում,
Աշխուժացավ խեժը ծառում,
Շատ սպասված ո՞վ է գալիս
Ամբողջ աշխարհը զարդնում:
| Գնաց-գնաց,
Տարավ-տարավ,
Տեղ հասավ, բայց դադար չառավ:
| Կտրում են՝ կտրել չի լինում,
Ծամում են՝ ծամել չի լինում,
Սիրասուն իր մոր գրկից
Ջոկել ու պոկոլ չի լինում:
| /Գարուն/
| /Գետ/
| /Ջուր, գետ, ծով/
| Բոլորին է հագցնում,
Միայն ինքն է մերկ մնում:
Մենք քնում ենք բարձի վրա,
Նա բարձի մեջ է քնում:
| Խորունկ ձորում՝ առվին նստած,
Հազար տարվա պառավ է,
Հազար տարի ուտում-խմում՝
Էլի սոված-ծարավ է:
| Պետք է գալիս ամենուր,
Կյանքի ամեն թոհուբոհում:
Ումը շատ է՝ չի պարծենում,
Ումը քիչ է՝ չի դժգոհում:
| /Ասեղ/
| /Ջրաղաց, ալյուր/
| /Խելք/
| Կարմիր ուտում է,
Սպիտակ ծռտում:
| Ծիտը մի բույն է պահում,
Բույնը մի տուն է պահում:
| Պղինձ, ոսկի, արծաթ է,
Ամեն բանի հասրաթ է:
| /Ջրաղաց, ալյուր/
| /Բանալի, կողպեք/
| /Դրամ/
| Հմայում է համով, հոտով,
Սրտեր գերում պինդ ու կարծր,
Անտարբեր չես անցնի մոտով՝
Պտուղ է, բայց խակն է քաղցր:
| Մորը հագավ,
Հորը հեծավ,
Մինչև ինքն իր ճարը տեսավ:
| Չորս եղբայր դեմ-դիմաց են,
Կանգնել են, ինչ են իմացել.
Ոչ գալիս են, ոչ գնում են,
Իրար նայում ու մնում են:
| /Երեխա/
| /Երեխա/
| /Տան պատեր/
| Ձեզ ծանոթ մի լաչառ տիկին
Յոթը շապիկ ունի հագին,
Փորձես նրան մերկացնել՝
Ինքդ քեզ կլացացնես:
| Ատամ ունեմ, ատամ ունեմ,
Կծում-կտրում եմ ես էլ:
Ջարդված ատա՞մ, պատահում է,
Ցավող ատա՞մ՝ չեմ տեսել:
| Այս աշխարհի չորս ծագերում
Ում էլ հարցնես՝ կճանաչի,
Անվանի է, մարդ չէ սակայն,
Ամենազոր է՝ Աստված չի:
| /Սոխ/
| /Սղոց/
| /Դրամ/
| Ծածու-ծածու ո՞վ է գալիս,
Ոտքեր չունի՝ ման է գալիս,
Աչքեր չունի՝ լույս է տալիս,
Բերան չունի՝ կուլ է տալիս:
| Գալիս է նա՝ ոտքեր չունի,
Պառկում է՝ անկողին չունի,
Թեթև է, բայց ո՞վ իմանա՝
Ծառ ու տանիք կդիմանա՞ն:
| Իջնում է, նստում է, թառում,
Այգում, հանդում ու սարում,
Նրա մահով ուռճանում,
Հզորանում է առուն:
| /Ձյուն/
| /Ձյուն/
| /Ձյուն/
|
|
